غرولند این ماه

از اینجا شروع شد که به مدت یک هفته مرخصی گرفتم تا به امتحانای قم برسم. حوزه طبق معمول، بدترین تاریخ ممکن رو برای امتحان انتخاب کرده. اصلا هم کسی توی ده روز آخر شهریور، سفر و گردش نمیره! حالا ما که عادت کردیم و مسئلهی سفر خیلی اذیتمون نمیکنه. اما بطور مشخص، مشکل بیمکانی داریم! مشکلی که جدید و نوظهورم هست. از وقتی که سرباز شدیم و به ولایت خویش بازگشتیم، هرچی درِ خونه و خوابگاه و حجره توی قم بود غرولند این ماه...

یک مرتبهی دیگر هم تغییر ناگهانی مسیر،چالش و مسئلهی زندگیم شده بود. آن هنگام،به میزانی جوگیر شده بودم که چرخش مسیرم میتوانست همهی هیکلم را آماج حملهی اطرافیان قرار بدهد که «بشین سرجات دیگه توام هی ازینور به اونور!». ولی خب من منم. یا من نه منم! حرفهای اطرافیانی غیر اعضای خانواده (که اینم اگه دست خودم بود تغییرش میدادم) به طرز ناگواری، به هیچ «جام» نیست. جایم. جایگاهم. به هیچ کجایم! اما چیزی غرولند این ماه...